Enkele weken geleden kon ons geluk niet op. Alhoewel het een eindje duurde voor het goed en wel tot ons doordrong, kwam voor ons allebei een grote wens uit toen de zwangerschapstest positief bleek te zijn. We worden mama. Het had ons letterlijk bloed, zweet en tranen gekost om tot dat resultaat te komen dus onze vreugde was des te groter.
Gesprekken, bloedafnames en een pijnlijk onderzoek werden gevolgd door momenten van hoop. Hoop op een positieve test. Amper drie maand later - we prijzen ons gelukkig dat het zo snel ging - was het al zover. Achteraf bekeken heeft het ons dus niet zoveel tijd gekost. Geld daarentegen wel, maar dat deed en doet er voor ons niet toe. Mama worden, was een grote wens voor ons allebei.
Net zoals dat bij heterokoppels een grote wens is. Maar daar stopt ook de gelijkenis. Wij voelden het verschil vanaf de eerste dag dat we aan kinderen begonnen te denken. Een afspraak in de fertiliteitskliniek gaf ons wat meer duidelijkheid maar drukte ons ook met de neus op de feiten. Het zou bij ons niet zo gemakkelijk gaan als bij heterokoppels. Het zou ons letterlijk bloed, zweet en tranen kosten om de 'procedure' te starten - laat staan een kind te maken, terwijl dat bij anderen op één moment beslist is. Het zou voor ons een hele regeling zijn om op het juiste moment op de juiste plaats te zijn om de baby effectief te 'maken', terwijl het voor anderen een plezierig moment tussen de lakens is. En alhoewel ik me op voorhand bewust was van die verschillen en de onmogelijkheid om op een natuurlijke wijze een kind te krijgen, bleef ik vaak met een wrang gevoel zitten. Waarom moeten wij ons verantwoorden aan een psycholoog terwijl anderen gewoon het bed in kunnen duiken?
Alhoewel ik me er bewust van ben dat heterokoppels vaak doorheen diezelfde rompslomp (inclusief gesprek met psycholoog) in de fertiliteitskliniek moeten - meer dan je denkt hebben vrouwen én mannen nood aan medische begeleiding om hun kinderwens te volbrengen - blijf ik dat verschil met hen vaak voelen. Op ons medisch dossier in het ziekenhuis stond het ook nog eens duidelijk geschreven:
Gesprekken, bloedafnames en een pijnlijk onderzoek werden gevolgd door momenten van hoop. Hoop op een positieve test. Amper drie maand later - we prijzen ons gelukkig dat het zo snel ging - was het al zover. Achteraf bekeken heeft het ons dus niet zoveel tijd gekost. Geld daarentegen wel, maar dat deed en doet er voor ons niet toe. Mama worden, was een grote wens voor ons allebei.
Net zoals dat bij heterokoppels een grote wens is. Maar daar stopt ook de gelijkenis. Wij voelden het verschil vanaf de eerste dag dat we aan kinderen begonnen te denken. Een afspraak in de fertiliteitskliniek gaf ons wat meer duidelijkheid maar drukte ons ook met de neus op de feiten. Het zou bij ons niet zo gemakkelijk gaan als bij heterokoppels. Het zou ons letterlijk bloed, zweet en tranen kosten om de 'procedure' te starten - laat staan een kind te maken, terwijl dat bij anderen op één moment beslist is. Het zou voor ons een hele regeling zijn om op het juiste moment op de juiste plaats te zijn om de baby effectief te 'maken', terwijl het voor anderen een plezierig moment tussen de lakens is. En alhoewel ik me op voorhand bewust was van die verschillen en de onmogelijkheid om op een natuurlijke wijze een kind te krijgen, bleef ik vaak met een wrang gevoel zitten. Waarom moeten wij ons verantwoorden aan een psycholoog terwijl anderen gewoon het bed in kunnen duiken?
Alhoewel ik me er bewust van ben dat heterokoppels vaak doorheen diezelfde rompslomp (inclusief gesprek met psycholoog) in de fertiliteitskliniek moeten - meer dan je denkt hebben vrouwen én mannen nood aan medische begeleiding om hun kinderwens te volbrengen - blijf ik dat verschil met hen vaak voelen. Op ons medisch dossier in het ziekenhuis stond het ook nog eens duidelijk geschreven:
"Diagnose: lesbisch"
Stond dat er echt op? Mohowzeg. Schandalig. Wel een goeie titel om hier een opiniestuk over te schrijven naar de kranten :-)
BeantwoordenVerwijderenJa hoor, er was een opsomming van mogelijke vruchtbaarheidsproblemen, maar bij ons was er niets aangekruist en stond er 'lesbisch' bijgeschreven.
BeantwoordenVerwijderen