Soms...

... vraag ik me af hoe dat is om mama te zijn. Hoe je tegelijkertijd alles voor dat kind kan geven, alleen maar het beste wilt, maar ook moet zorgen dat het niet uit de hand loopt. Hoe je tegelijkertijd niet te streng, maar ook niet te losjes kan zijn. Want het is en blijft je kind. 

Ik kwam al heel wat ouders tegen. In het jeugdwerk, tijdens mijn vakantiejob in de kinderopvang, op mijn werk. Allemaal ouders die het beste willen. Allemaal ouders die op hun eigen manier om dat beste vragen. Maar ook in de supermarkt kwam ik ze tegen, of op de trein of de bus. Soms denk ik dan van wauw, hoe doe je het. Maar regelmatig denk ik ook dat ik het nooit zo zou aanpakken. Nee, ik zou mijn kind niet zeggen dat het geen koekje mag om het daarna toch te geven. Nee, ik zou mijn kind niet beloven dat als het flink is we iets leuks gaan doen terwijl ik weet dat ik het niet kan waarmaken. Nee, ik zou dat allemaal niet doen. Dat zeg ik nu, maar ik beloof niets. Want als ouder wil je toch gewoon het beste voor je kind, inclusief een glimlach in plaats van krokodillentranen?

Gelukkig heb ik alvast twee fantastische voorbeelden met twee fantastische kindjes.

Shhhht!

21 weken. Ze zijn al voorbij gevlogen. Toch probeer ik te genieten. Genieten van dat getrappel in mijn buik, van mijn lief die tegen haar praat, van het dromen over namen en geboortekaartjes, van het verlangen naar die eerste week van augustus, van het kijken naar melige filmpjes op YouTube. Genieten.

Af en toe - of ik het nu wil of niet - word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Dan blijkt dat het lief van Tom Boonen een miskraam kreeg. Of dan lees ik in een tijdschrift over wat er allemaal kan mislopen tijdens de bevalling. Of dan vraagt de gynaecoloog of ik al hoorde over zwangerschapsvergifting. O ja, net als over zwangerschapdiabetes, gezwollen voeten en handen, aambeien en maagzuur. Maar shhht. Dat wil ik niet horen. Ik wil genieten.

Halfweg.

Toen ik net wist dat ik zwanger was, kwam ik heel even op een roze wolk terecht. Daarna werd het een roetsjbaan. Want hoe kan je je nu gelukkig voelen als je 's ochtends om 10u het liefst al weer terug in je bed zou kruipen of als je nog maar net iets gegeten hebt en je er na 10 seconden al terug spijt van hebt. Zwanger zijn werd volgens mij veel te rooskleurig voorgesteld. "Geniet er van!", zeiden ze me. Maar dat zat er in het begin niet echt in. Alhoewel de lichamelijke kwaaltjes bij mij dan nog meevielen, kwam dat ook wel door die onzekerheid. Waar zijn we eigenlijk aan begonnen? 

Maanden waren we er al mee bezig: gesprekken en onderzoeken aan de lopende band. En dan elke keer een poging en afwachten tot er wel of geen positief resultaat zou zijn. Tijd zat om je aan te passen aan het idee dat er binnenkort een baby in je buik zal groeien, zou je denken. Tijd zat om je aan te passen aan het idee dat er binnenkort een baby in de woonkamer rond zal kruipen (of poepschuiven, als ze op miraculeuze wijze iets van haar nichtje mee zou hebben). Maar plots is er die positieve zwangerschapstest en dan, dan is 't voor echt. 

Sinds kort kan ik echt genieten van het zwanger zijn, sinds ik dat klein wezentje echt voel leven in mijn buik. Misselijk en moe zijn, dat neem ik er wel bij. Op internet beschrijven ze het als vlinders of kietels in je buik en dat is ook écht wel zo. Ik kan me dan ook vaak niet inhouden om te lachen als ik haar voel. Dat kleine wonder doet me nu al lachen. Nog 4,5 maanden en dan doet ze dat hopelijk ook in 't echt, bij jullie allemaal.