Vier uur 's nachts.

Het is vier uur 's nachts. Vier uur nadat ik in mijn bed kroop, zit ik terug beneden in de zetel. Ik was wakker, net zoals de mug in de slaapkamer en net zoals dat kleine meisje in mijn buik. Grote honger had ik ook. Probeert mijn lichaam zich voor te bereiden op nieuw leven in huis?

Dat schreef ik op 17 juli om vier uur 's ochtends. Nooit gedacht dat ze negentien uur later effectief in mijn armen zou liggen. Ondertussen al meer dan twee maand geleden. Gek hoe snel de tijd gaat. Gek hoe zo'n klein wezentje in twee maand tijd zo kan veranderen. Ze groeit als een kool en heeft schattige dikke billetjes en armpjes. Ze lacht en rolt van haar buik naar haar rug. Ze kirt en volgt met haar mooie blauwe oogjes de beestjes van de mobiel. Ze kijkt op als ik haar naam roep. Lore. Mijn klein wondertje.

Al twee maand houdt ze me 's nachts wakker, maar ze blijft mijn lief klein meisje dat niets verkeerd kan doen. Of ze al doorslaapt? Nee, dat doet ze niet. Dus mamie ook niet. Haar record staat voorlopig op vijf uur aan één stuk slapen. Maar dat was eerder een uitzondering. Al twee maand lang ben ik op zoektocht. Op zoek naar wat het beste is voor haar. Op zoek naar wat ze nu precies wilt zeggen als ze ligt te huilen. Op zoek naar een ritme van eten-slapen-verzorgen-eten-slapen-verzorgen-... Ik kan het maar niet vinden. Elke keer opnieuw denk ik 'dat is het!', maar dat blijkt maar even te kloppen. Elke keer opnieuw denk ik haar te kennen, maar dan doet ze weer iets nieuws, iets anders dan anders. 

Dat is allemaal niet erg, want ik krijg de tijd om te genieten. Vijf maand lang mag ik bij haar zijn, haar troosten als dat nodig is, haar eten geven als ze er om vraagt, liedjes voor haar zingen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik dat vijf maand lang kan en mag. Voordien dacht ik dat ik liever thuis zou zijn als ze ouder is, voordien dacht ik altijd dat het leuk ging zijn om bij haar te zijn, maar saai, want wat doet een kleine baby meer dan slapen en eten?  Veel, heel veel, blijkt nu. Gelukkig weet onze meid die superspecialemomentjes te bewaren voor als mama ook thuis is. Haar eerste echte lachje, de eerste keer rollen van buik naar rug, ze deed het als mama er ook was.

Mij hoor je niet klagen, ook niet om vier uur 's nachts. Hoogstens eens zuchten ;)

Help, er zit een baby in mijn buik.

Augustus lijkt nog veraf, maar omgezet in 10 weken lijkt het angstaanjagend dichtbij te komen. 'Help, er zit een baby in mijn buik!', spookt het soms letterlijk door mijn hoofd. Ik kan er dan ook niet meer om heen, die buik valt niet meer weg te steken. En van haar getrappel kom ik soms echt onnozel. Ze laat alleszins genoeg voelen dat ze er is. Tegelijkertijd kijk ik er echt naar uit om haar ook te zien en te horen. Ik ben zo benieuwd naar hoe ze er uit zal zien. 

Sinds mijn vorige blogpost staan we wel al weer wat stapjes verder in het kiezen van doopsuiker, geboortekaartje, naam,... Maar de belangrijkste verandering is toch wel de goedkeuring van de automatische erkenning van het meemoederschap. Dankzij die goedkeuring kunnen we de adoptiecursus en de procedure bij de rechtbank al achterwege laten. Dat is toch wel een vreugdekreetje waard. De wet moet wel nog eerst zes maanden in het staatsblad. Dus na de geboorte van onze meid zullen we nog steeds enkele onzekere maanden voor de boeg hebben omdat ze wettelijk gezien maar één mama zal hebben. Maar die onzekere periode was er sowieso.

Nu kunnen we dus nog meer genieten en hoeven we daarover alvast minder te piekeren. Doordat het nu echt wel dichtbij aan het komen is, komen er andere dingen op ons af. Want wanneer zal ze dan precies in onze armen liggen? Helaas is een zwangerschap geen exacte wetenschap. Vijf augustus zou het moeten zijn. Maar misschien is het wel een vroeg of net laat verjaardagscadeau, voor haar of voor mij. Wie zal het zeggen? 

Soms...

... vraag ik me af hoe dat is om mama te zijn. Hoe je tegelijkertijd alles voor dat kind kan geven, alleen maar het beste wilt, maar ook moet zorgen dat het niet uit de hand loopt. Hoe je tegelijkertijd niet te streng, maar ook niet te losjes kan zijn. Want het is en blijft je kind. 

Ik kwam al heel wat ouders tegen. In het jeugdwerk, tijdens mijn vakantiejob in de kinderopvang, op mijn werk. Allemaal ouders die het beste willen. Allemaal ouders die op hun eigen manier om dat beste vragen. Maar ook in de supermarkt kwam ik ze tegen, of op de trein of de bus. Soms denk ik dan van wauw, hoe doe je het. Maar regelmatig denk ik ook dat ik het nooit zo zou aanpakken. Nee, ik zou mijn kind niet zeggen dat het geen koekje mag om het daarna toch te geven. Nee, ik zou mijn kind niet beloven dat als het flink is we iets leuks gaan doen terwijl ik weet dat ik het niet kan waarmaken. Nee, ik zou dat allemaal niet doen. Dat zeg ik nu, maar ik beloof niets. Want als ouder wil je toch gewoon het beste voor je kind, inclusief een glimlach in plaats van krokodillentranen?

Gelukkig heb ik alvast twee fantastische voorbeelden met twee fantastische kindjes.

Shhhht!

21 weken. Ze zijn al voorbij gevlogen. Toch probeer ik te genieten. Genieten van dat getrappel in mijn buik, van mijn lief die tegen haar praat, van het dromen over namen en geboortekaartjes, van het verlangen naar die eerste week van augustus, van het kijken naar melige filmpjes op YouTube. Genieten.

Af en toe - of ik het nu wil of niet - word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Dan blijkt dat het lief van Tom Boonen een miskraam kreeg. Of dan lees ik in een tijdschrift over wat er allemaal kan mislopen tijdens de bevalling. Of dan vraagt de gynaecoloog of ik al hoorde over zwangerschapsvergifting. O ja, net als over zwangerschapdiabetes, gezwollen voeten en handen, aambeien en maagzuur. Maar shhht. Dat wil ik niet horen. Ik wil genieten.

Halfweg.

Toen ik net wist dat ik zwanger was, kwam ik heel even op een roze wolk terecht. Daarna werd het een roetsjbaan. Want hoe kan je je nu gelukkig voelen als je 's ochtends om 10u het liefst al weer terug in je bed zou kruipen of als je nog maar net iets gegeten hebt en je er na 10 seconden al terug spijt van hebt. Zwanger zijn werd volgens mij veel te rooskleurig voorgesteld. "Geniet er van!", zeiden ze me. Maar dat zat er in het begin niet echt in. Alhoewel de lichamelijke kwaaltjes bij mij dan nog meevielen, kwam dat ook wel door die onzekerheid. Waar zijn we eigenlijk aan begonnen? 

Maanden waren we er al mee bezig: gesprekken en onderzoeken aan de lopende band. En dan elke keer een poging en afwachten tot er wel of geen positief resultaat zou zijn. Tijd zat om je aan te passen aan het idee dat er binnenkort een baby in je buik zal groeien, zou je denken. Tijd zat om je aan te passen aan het idee dat er binnenkort een baby in de woonkamer rond zal kruipen (of poepschuiven, als ze op miraculeuze wijze iets van haar nichtje mee zou hebben). Maar plots is er die positieve zwangerschapstest en dan, dan is 't voor echt. 

Sinds kort kan ik echt genieten van het zwanger zijn, sinds ik dat klein wezentje echt voel leven in mijn buik. Misselijk en moe zijn, dat neem ik er wel bij. Op internet beschrijven ze het als vlinders of kietels in je buik en dat is ook écht wel zo. Ik kan me dan ook vaak niet inhouden om te lachen als ik haar voel. Dat kleine wonder doet me nu al lachen. Nog 4,5 maanden en dan doet ze dat hopelijk ook in 't echt, bij jullie allemaal. 

Hoop doet leven.

We zijn twee opvoedsters die voor kinderen van anderen zorgen omdat die de zorg - om gelijk welke redenen - niet meer aankunnen. Nooit eerder stonden we er bij stil. Nooit eerder, omdat we nooit hadden gedacht dat we gesprekken en procedures moesten doorstaan om samen mama te worden. 

Hoopgevende krantenartikelen en opiniestukken werden de voorbije week onze richting uitgestuurd. We krijgen hoop dat het binnenkort als meemoeder niet meer nodig zal zijn om een ellenlange adoptieprocedure te doorlopen om wettelijke moeder te zijn van een kind waar je mee voor gevochten hebt. Waar je samen met de biologische moeder naar verlangd en uitgekeken hebt. Samen naar de psycholoog om te bewijzen dat we goeie mama's zullen zijn. Dat we een kind een goeie thuis kunnen geven. Dat we een kind willen omdat we er van zullen houden. Samen op en af naar het ziekenhuis voor onderzoeken en bloedafnames. Samen negen maanden lang uitkijken naar een nieuw wonder in ons leven.

En nog meer dan om een kind te kunnen maken, gaan we ons moeten bewijzen om allebei de wettelijke ouder te kunnen zijn. Om allebei de verantwoordelijkheid over dat kind op ons te mogen (!) nemen. We willen daarmee niet bewijzen hoe graag we dat kind gaan zien, dat doen we sowieso. Het gaat om kindergeld, onderhoudsplicht en juridische aansprakelijkheid. Mijn kind zal een halve wees zijn zolang de adoptieprocedure niet afgerond is. En als er dan iets met mij gebeurt. Of tussen ons gebeurt. Dan heeft mijn lief - ook al wonen we wettelijk samen of zijn we getrouwd - geen poot om op te staan. Dan zou een grootouder alle rechten kunnen opeisen. En zelfs dat eisen zou er niet aan te pas komen, ze zouden het recht over dat kind gewoon krijgen. 

Nee, wij hoeven geen ellenlange procedure waarbij grootouders gehoord worden, politie ons huis komt controleren en we een opvoedingscursus van twee dagen moeten volgen. Wij hebben samen gevochten voor dat kind. Geef ons dan alsjeblieft ook gelijke rechten en plichten. En geef dat kind twee ouders.

Diagnose: lesbisch.

Enkele weken geleden kon ons geluk niet op. Alhoewel het een eindje duurde voor het goed en wel tot ons doordrong, kwam voor ons allebei een grote wens uit toen de zwangerschapstest positief bleek te zijn. We worden mama. Het had ons letterlijk bloed, zweet en tranen gekost om tot dat resultaat te komen dus onze vreugde was des te groter.

Gesprekken, bloedafnames en een pijnlijk onderzoek werden gevolgd door momenten van hoop. Hoop op een positieve test. Amper drie maand later - we prijzen ons gelukkig dat het zo snel ging - was het al zover. Achteraf bekeken heeft het ons dus niet zoveel tijd gekost. Geld daarentegen wel, maar dat deed en doet er voor ons niet toe. Mama worden, was een grote wens voor ons allebei.

Net zoals dat bij heterokoppels een grote wens is. Maar daar stopt ook de gelijkenis. Wij voelden het verschil vanaf de eerste dag dat we aan kinderen begonnen te denken. Een afspraak in de fertiliteitskliniek gaf ons wat meer duidelijkheid maar drukte ons ook met de neus op de feiten. Het zou bij ons niet zo gemakkelijk gaan als bij heterokoppels. Het zou ons letterlijk bloed, zweet en tranen kosten om de 'procedure' te starten - laat staan een kind te maken, terwijl dat bij anderen op één moment beslist is. Het zou voor ons een hele regeling zijn om op het juiste moment op de juiste plaats te zijn om de baby effectief te 'maken', terwijl het voor anderen een plezierig moment tussen de lakens is. En alhoewel ik me op voorhand bewust was van die verschillen en de onmogelijkheid om op een natuurlijke wijze een kind te krijgen, bleef ik vaak met een wrang gevoel zitten. Waarom moeten wij ons verantwoorden aan een psycholoog terwijl anderen gewoon het bed in kunnen duiken?

Alhoewel ik me er bewust van ben dat heterokoppels vaak doorheen diezelfde rompslomp (inclusief gesprek met psycholoog) in de fertiliteitskliniek moeten - meer dan je denkt hebben vrouwen én mannen nood aan medische begeleiding om hun kinderwens te volbrengen - blijf ik dat verschil met hen vaak voelen. Op ons medisch dossier in het ziekenhuis stond het ook nog eens duidelijk geschreven:

"Diagnose: lesbisch"

Nieuwe start

Op mijn vorige blog schreef ik het laatste bericht in november 2011. Sindsdien schreef ik niet meer. Geen tijd, geen zin, geen inspiratie, maar vooral geen nood aan schrijven. Het is die nood aan het uiten van emoties en gedachten die me telkens inspireerde om te schrijven. En nu, nu ik al wat weken thuis zit, komt die nood er opnieuw. Nood om te delen wat ik denk, wat ik voel, wat ik beleef. Natuurlijk heb ik er nu ook gewoon de tijd voor. Tijd om te schrijven maar ook tijd om na te denken over alles. En dat resulteerde in deze blog. 

Ik beloof niets over hoe lang ik het zal volhouden. Dat hangt af van de zin, tijd, inspiratie en nood. Voorlopig is deze blog nog wat geheim, net zoals dat andere grote geheim.