Augustus lijkt nog veraf, maar omgezet in 10 weken lijkt het angstaanjagend dichtbij te komen. 'Help, er zit een baby in mijn buik!', spookt het soms letterlijk door mijn hoofd. Ik kan er dan ook niet meer om heen, die buik valt niet meer weg te steken. En van haar getrappel kom ik soms echt onnozel. Ze laat alleszins genoeg voelen dat ze er is. Tegelijkertijd kijk ik er echt naar uit om haar ook te zien en te horen. Ik ben zo benieuwd naar hoe ze er uit zal zien.
Sinds mijn vorige blogpost staan we wel al weer wat stapjes verder in het kiezen van doopsuiker, geboortekaartje, naam,... Maar de belangrijkste verandering is toch wel de goedkeuring van de automatische erkenning van het meemoederschap. Dankzij die goedkeuring kunnen we de adoptiecursus en de procedure bij de rechtbank al achterwege laten. Dat is toch wel een vreugdekreetje waard. De wet moet wel nog eerst zes maanden in het staatsblad. Dus na de geboorte van onze meid zullen we nog steeds enkele onzekere maanden voor de boeg hebben omdat ze wettelijk gezien maar één mama zal hebben. Maar die onzekere periode was er sowieso.
Nu kunnen we dus nog meer genieten en hoeven we daarover alvast minder te piekeren. Doordat het nu echt wel dichtbij aan het komen is, komen er andere dingen op ons af. Want wanneer zal ze dan precies in onze armen liggen? Helaas is een zwangerschap geen exacte wetenschap. Vijf augustus zou het moeten zijn. Maar misschien is het wel een vroeg of net laat verjaardagscadeau, voor haar of voor mij. Wie zal het zeggen?
Sinds mijn vorige blogpost staan we wel al weer wat stapjes verder in het kiezen van doopsuiker, geboortekaartje, naam,... Maar de belangrijkste verandering is toch wel de goedkeuring van de automatische erkenning van het meemoederschap. Dankzij die goedkeuring kunnen we de adoptiecursus en de procedure bij de rechtbank al achterwege laten. Dat is toch wel een vreugdekreetje waard. De wet moet wel nog eerst zes maanden in het staatsblad. Dus na de geboorte van onze meid zullen we nog steeds enkele onzekere maanden voor de boeg hebben omdat ze wettelijk gezien maar één mama zal hebben. Maar die onzekere periode was er sowieso.
Nu kunnen we dus nog meer genieten en hoeven we daarover alvast minder te piekeren. Doordat het nu echt wel dichtbij aan het komen is, komen er andere dingen op ons af. Want wanneer zal ze dan precies in onze armen liggen? Helaas is een zwangerschap geen exacte wetenschap. Vijf augustus zou het moeten zijn. Maar misschien is het wel een vroeg of net laat verjaardagscadeau, voor haar of voor mij. Wie zal het zeggen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten