Vier uur 's nachts.

Het is vier uur 's nachts. Vier uur nadat ik in mijn bed kroop, zit ik terug beneden in de zetel. Ik was wakker, net zoals de mug in de slaapkamer en net zoals dat kleine meisje in mijn buik. Grote honger had ik ook. Probeert mijn lichaam zich voor te bereiden op nieuw leven in huis?

Dat schreef ik op 17 juli om vier uur 's ochtends. Nooit gedacht dat ze negentien uur later effectief in mijn armen zou liggen. Ondertussen al meer dan twee maand geleden. Gek hoe snel de tijd gaat. Gek hoe zo'n klein wezentje in twee maand tijd zo kan veranderen. Ze groeit als een kool en heeft schattige dikke billetjes en armpjes. Ze lacht en rolt van haar buik naar haar rug. Ze kirt en volgt met haar mooie blauwe oogjes de beestjes van de mobiel. Ze kijkt op als ik haar naam roep. Lore. Mijn klein wondertje.

Al twee maand houdt ze me 's nachts wakker, maar ze blijft mijn lief klein meisje dat niets verkeerd kan doen. Of ze al doorslaapt? Nee, dat doet ze niet. Dus mamie ook niet. Haar record staat voorlopig op vijf uur aan één stuk slapen. Maar dat was eerder een uitzondering. Al twee maand lang ben ik op zoektocht. Op zoek naar wat het beste is voor haar. Op zoek naar wat ze nu precies wilt zeggen als ze ligt te huilen. Op zoek naar een ritme van eten-slapen-verzorgen-eten-slapen-verzorgen-... Ik kan het maar niet vinden. Elke keer opnieuw denk ik 'dat is het!', maar dat blijkt maar even te kloppen. Elke keer opnieuw denk ik haar te kennen, maar dan doet ze weer iets nieuws, iets anders dan anders. 

Dat is allemaal niet erg, want ik krijg de tijd om te genieten. Vijf maand lang mag ik bij haar zijn, haar troosten als dat nodig is, haar eten geven als ze er om vraagt, liedjes voor haar zingen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik dat vijf maand lang kan en mag. Voordien dacht ik dat ik liever thuis zou zijn als ze ouder is, voordien dacht ik altijd dat het leuk ging zijn om bij haar te zijn, maar saai, want wat doet een kleine baby meer dan slapen en eten?  Veel, heel veel, blijkt nu. Gelukkig weet onze meid die superspecialemomentjes te bewaren voor als mama ook thuis is. Haar eerste echte lachje, de eerste keer rollen van buik naar rug, ze deed het als mama er ook was.

Mij hoor je niet klagen, ook niet om vier uur 's nachts. Hoogstens eens zuchten ;)