Hoop doet leven.

We zijn twee opvoedsters die voor kinderen van anderen zorgen omdat die de zorg - om gelijk welke redenen - niet meer aankunnen. Nooit eerder stonden we er bij stil. Nooit eerder, omdat we nooit hadden gedacht dat we gesprekken en procedures moesten doorstaan om samen mama te worden. 

Hoopgevende krantenartikelen en opiniestukken werden de voorbije week onze richting uitgestuurd. We krijgen hoop dat het binnenkort als meemoeder niet meer nodig zal zijn om een ellenlange adoptieprocedure te doorlopen om wettelijke moeder te zijn van een kind waar je mee voor gevochten hebt. Waar je samen met de biologische moeder naar verlangd en uitgekeken hebt. Samen naar de psycholoog om te bewijzen dat we goeie mama's zullen zijn. Dat we een kind een goeie thuis kunnen geven. Dat we een kind willen omdat we er van zullen houden. Samen op en af naar het ziekenhuis voor onderzoeken en bloedafnames. Samen negen maanden lang uitkijken naar een nieuw wonder in ons leven.

En nog meer dan om een kind te kunnen maken, gaan we ons moeten bewijzen om allebei de wettelijke ouder te kunnen zijn. Om allebei de verantwoordelijkheid over dat kind op ons te mogen (!) nemen. We willen daarmee niet bewijzen hoe graag we dat kind gaan zien, dat doen we sowieso. Het gaat om kindergeld, onderhoudsplicht en juridische aansprakelijkheid. Mijn kind zal een halve wees zijn zolang de adoptieprocedure niet afgerond is. En als er dan iets met mij gebeurt. Of tussen ons gebeurt. Dan heeft mijn lief - ook al wonen we wettelijk samen of zijn we getrouwd - geen poot om op te staan. Dan zou een grootouder alle rechten kunnen opeisen. En zelfs dat eisen zou er niet aan te pas komen, ze zouden het recht over dat kind gewoon krijgen. 

Nee, wij hoeven geen ellenlange procedure waarbij grootouders gehoord worden, politie ons huis komt controleren en we een opvoedingscursus van twee dagen moeten volgen. Wij hebben samen gevochten voor dat kind. Geef ons dan alsjeblieft ook gelijke rechten en plichten. En geef dat kind twee ouders.