21 weken. Ze zijn al voorbij gevlogen. Toch probeer ik te genieten. Genieten van dat getrappel in mijn buik, van mijn lief die tegen haar praat, van het dromen over namen en geboortekaartjes, van het verlangen naar die eerste week van augustus, van het kijken naar melige filmpjes op YouTube. Genieten.
Af en toe - of ik het nu wil of niet - word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Dan blijkt dat het lief van Tom Boonen een miskraam kreeg. Of dan lees ik in een tijdschrift over wat er allemaal kan mislopen tijdens de bevalling. Of dan vraagt de gynaecoloog of ik al hoorde over zwangerschapsvergifting. O ja, net als over zwangerschapdiabetes, gezwollen voeten en handen, aambeien en maagzuur. Maar shhht. Dat wil ik niet horen. Ik wil genieten.
Af en toe - of ik het nu wil of niet - word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Dan blijkt dat het lief van Tom Boonen een miskraam kreeg. Of dan lees ik in een tijdschrift over wat er allemaal kan mislopen tijdens de bevalling. Of dan vraagt de gynaecoloog of ik al hoorde over zwangerschapsvergifting. O ja, net als over zwangerschapdiabetes, gezwollen voeten en handen, aambeien en maagzuur. Maar shhht. Dat wil ik niet horen. Ik wil genieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten